Italiaanse glamour

Italië is beroemd voor vele zaken: haar oudheid, haar schilders en beeldhouwers, haar keuken, haar wijnen en ijsjes (Gellati),... maar vooral voor haar glamour. Ja dit is het land van grote verfijning in mode, design en sexy maar nooit vulgaire actrices. Het woord sexy is te zacht, passie is een better woord.
Wat better om dit aantetonen dan fotos van Monica Bellucci, Sofia Loren, Claudia Cardinale, Ornella Mutti, ... Minder glamoureus maar altijd heel elegant, Carla Bruni (ik heb haar erbij gestoken omdat ik me afvroeg hoe verder te gaan zonder Sofia Loren's troeven ;-))






































































De reclames zijn ook niet mis : sommige van Dolce & Gabbana heb ik graag (die die niet op een collectieve verkrachting lijken), Martini (er zijn er veel te veel om ze allemaal hier te zetten), Nespresso (ok George - Clooney- is amerikaan maar hij leeft in Italië), de vespas, de mode moet men ook niet vergeten (Valentino, Armani, Versace, Gucci,... er zijn er zoveel).


















Kwa films is het ook niet mis: la Dolce Vita van Frederico Fellini (met Marcello Mastroianni, Anouk Aimée, Anita Ekberg) is fantastisch, The Godfather (aka Il Padrino) voor de amerikaanse italianen, en veel anderen. Er is iet fataals, dodelijk in deze glamour, de felle zon, de tijd die langzaam voortgaat, ... Ik hoop alvast dat dit U zin gegeven heeft voor de vakanties.

Neoclassieke mode: kapsels door Oudheid en archeologie geïnspireerd

Neoclassicisme is de stijl in trek vanaf het einde van de 18de eeuw tot het begin van de 19de eeuw (voor Frankrijk van Louis XVI tot het Premier Empire). Het inspiratie van de Oudheid (eerst Romeinse dan Griekse) was dan heel belangrijk. Het was zo een beetje het idee van terug te gaan naar de waarden van de Ouderen in tegenstelling met de bedorven aristocraten uit de vorige periode (Rococo). Men vind dit terug in architectuur zoals b.v. utopisten als Ledoux en Boullée vour Frankrijk, Adam en Soane voor Groot Brittanië en Dewez voor de Zuidelijke Nederlanden (wat nu ongeveer met België overeenkomt). In schilderkunst komen de grote historische en allegorische verhalen terug op de voorgrond. Zoals dit werk van David, Le sermet des Horaces in 1784.
De archeologische ontdekkingen aan de eind van de 18de eeuw (Pompeii, Herculaneum) en de publicaties van Winckelmann waren aan de basis van deze mode.
Men vind dit terug in de mode, de kapsels, meubles, architectuur,... van deze tijd.

Wat de kapsels betreft waren ze na de Franse Revolutie vrij simpel. Soms bootsten ze die van de aan de guillotinne veroordeelden na (kort vanachter) uit medeleven. Dit kapsel kreeg de namen "coiffure en Porc-épic" (:steekvarken) of "coiffure à la victime". Een ander kort kapsel die zowel door mannen als door vrouwen gedragen werd was de "coupe à la Titus", zoals hier op het portret van Mvr de Récamier in 1800.
Wat later, gedurend het Napoleonisch Rijk en nog laten in de 19de eeuw, worden de kapsels alsmaar ingewikkelder. Het is een beetje vergelijkbaar met wat zich voordeed in het Romeinse Rijk, zeer simple chignons in het begin en later hele complexe pruiken met krullen, enz. Hier is een voorbeeld van de Flavianische tijd (69-96 n. Ch.).

Inspiratie bronnen:
Musée des Arts Décoratifs de Paris: voor juwelen
Lamesure.fr: vanalles over de periode (Frans).
Pour des informations sur la mode romaine sous l'Antiquité: Romeinse mode in de Oudheid (Frans)
Informations sur le Néoclassisme en général:Over Neoclassicisme (Frans).