Italië is beroemd voor vele zaken: haar oudheid, haar schilders en beeldhouwers, haar keuken, haar wijnen en ijsjes (Gellati),... maar vooral voor haar glamour. Ja dit is het land van grote verfijning in mode, design en sexy maar nooit vulgaire actrices. Het woord sexy is te zacht, passie is een better woord. Wat better om dit aantetonen dan fotos van Monica Bellucci, Sofia Loren, Claudia Cardinale, Ornella Mutti, ... Minder glamoureus maar altijd heel elegant, Carla Bruni (ik heb haar erbij gestoken omdat ik me afvroeg hoe verder te gaan zonder Sofia Loren's troeven ;-))
De reclames zijn ook niet mis : sommige van Dolce & Gabbana heb ik graag (die die niet op een collectieve verkrachting lijken), Martini (er zijn er veel te veel om ze allemaal hier te zetten), Nespresso (ok George - Clooney- is amerikaan maar hij leeft in Italië), de vespas, de mode moet men ook niet vergeten (Valentino, Armani, Versace, Gucci,... er zijn er zoveel).
Kwa films is het ook niet mis: la Dolce Vita van Frederico Fellini (met Marcello Mastroianni, Anouk Aimée, Anita Ekberg) is fantastisch, The Godfather (aka Il Padrino) voor de amerikaanse italianen, en veel anderen. Er is iet fataals, dodelijk in deze glamour, de felle zon, de tijd die langzaam voortgaat, ... Ik hoop alvast dat dit U zin gegeven heeft voor de vakanties.
Op 22 april - in Frankrijk- komt de nieuwe film over Chanel uit met Audrey Tautou (Coco), Benoît Poelvoorde (Etienne Balsan), Marie Gillain (Adrienne), Emmanuelle Devos (Emilienne), Alessandro Nivola (Boy Capel). Hier is alvast de trailler.
Dit zwart kleedje door Chanel in 1926 uitgevonden om Shérazade te doden (= Paul Poiret), was meteen een schandaal. Waarom? Ten 1ste) het is een kort kleed (kniehoogte) 2) te sober om als avondkleed geschikt te zijn en tenslotte 3) in het zwart: dé kleur van het rouwen, de piesters, zusters en de bedienden. Het succes ervan toonde aan iedereen dat "Less is more". Men vindt ze nu nog overal.
Wat heeft meer charme dan een vrouw in mannenkleren? Iconen uit Hollywood tonen hoe het moet. Een van mijn favorite looks is een mannelijke broek met een vrouwelijke blouse, een hint decolté, hoge hakken en welgekosen accessoires,..
Laten we het over een buitengewone vrouw hebben die niet alleen elegant maar ook een echte zakenvrouw is. Diane von Furstenberg werd als Diane Halfin in 1946 in Brussel geboren. Ze had gewoon van een prinselijk huwelijk kunnen profiteren met een leven gevuld met reizen en feesten. Maar, het was voor haar belangrijk om haar eigen ding te hebben. In de jaren 1970 wou ze al een onafhankelijke vouw zijn. Daarom ging ze de modewereld in. In 1972, ontwerpte ze de eerste versie van haar "wrap dress", haar meest befaamd item. Alles ging heel snel want in 1976 had ze er al miljoenen van verkocht. Ze was een echte ster en icoon van de decenia. De jaren tachtig waren andere koek, ze werd als has-been beschouwd. De tijdperk van de jurk die gemakkelijk om aan te doen is (en ook om uittedoen ;-) was over. De vrouwen gingen de harde werkwereld (en mannenwereld) tegemoet. Ze hadden een harnas nodig om de crisis tegentegaan. Vandaar het belang van stricte mantelpakjes met brede schouders (kijk maar naar fotos van Margareth Tatcher). In 1997 keerde ze terug in de modewereld nadat ze haar dochter en een paar vrienden met vintage wrapdresses gezien had. Ze kreeg in 2005 een award voor haar carriere van de Council of Fashion Designers of America (CFDA) en, in 2006, werd ze het hoofd van deze vereeniging.
Tussen al haar creaties blijft de wrap-dress in elk hoofd rondhangen. Deze jurk heeft ze voor actieve en onafhankelijke vrouwen ontworpen: men moet ze niet strijken (perfect voor op reis), ze past iedereen (ook de zwangere vrouwen!), is simpel en past voor elke gelegenheid. Diane tekent vaak zelf de motieven die ze gebruikt op basis van fotos uit de natuur. Haar grote voorbeeld in het leven is haar moeder (overlevende uit de concentratiekampen) vooral voor haar sterkte en haar positieve kijk op het leven. Wanneer men haar vraagt of ze haar stijl als een professionele troef ziet, antwoordt ze ja. Maar, zegt ze, het heeft niet enkel met het uiterlijk te maken maar ook met de karakter, de manier waarop men zich voorstelt, de eerlijkheid, de stem, de manier van spreken, de manier van schrijven,... Stijl is dat allemaal. Als stijlicoon noemt ze Marlene Dietrich, Sarah Bernhardt, Jackie Kennedy, Moeder Theresa en Angelina Jolie (Moeder Theresa als stijlicoon ???). Ze zegt dat ze deze personen graag ziet voor hun stijl en hun innerlijke schoonheid.
Hier is haar collectie van Lente 2009 (er zijn nog andere videos te zien).
Italië is beroemd voor vele zaken: haar oudheid, haar schilders en beeldhouwers, haar keuken, haar wijnen en ijsjes (Gellati),... maar vooral voor haar glamour. Ja dit is het land van grote verfijning in mode, design en sexy maar nooit vulgaire actrices. Het woord sexy is te zacht, passie is een better woord.
De reclames zijn ook niet mis : sommige van Dolce & Gabbana heb ik graag (die die niet op een collectieve verkrachting lijken), Martini (er zijn er veel te veel om ze allemaal hier te zetten), Nespresso (ok George - Clooney- is amerikaan maar hij leeft in Italië), de vespas, de mode moet men ook niet vergeten (Valentino, Armani, Versace, Gucci,... er zijn er zoveel).
Kwa films is het ook niet mis: la Dolce Vita van Frederico Fellini (met Marcello Mastroianni, Anouk Aimée, Anita Ekberg) is fantastisch, The Godfather (aka Il Padrino) voor de amerikaanse italianen, en veel anderen. Er is iet fataals, dodelijk in deze glamour, de felle zon, de tijd die langzaam voortgaat, ... Ik hoop alvast dat dit U zin gegeven heeft voor de vakanties.
